In minder dan een halve eeuw vernietigde het rijkste deel van de mensheid drie kwart van het aantal wilde dieren. Niet alleen zeldzame soorten leggen het loodje. Wat ooit gewoon was, wordt steeds zeldzamer en omdat we het nooit meemaakten, vergeten we hoe overvloedig al het andere leven niet eens zo lang geleden was.

In Archief van mogelijk verlies duikt Tine Hens in haar eigen geheugen. In een mengeling van fictie en non-fictie rakelt ze herinneringen op aan kieviten, palingen, olmen, spreeuwenzwermen, leeuweriken, korenbloemen. Maar ook aan sneeuw, gletsjers, vuurvliegjes, stilte en duisternis.

Wat dreigen we te verliezen als we de vernieling van het levende niet ombuigen in herstel en zorg?